In vrijwel iedere huurovereenkomst voor woonruimte is opgenomen dat de huurder zich als een ‘goed huurder ten aanzien van het gehuurde’ moet gedragen. Deze verplichting is wettelijk verankerd in artikel 7:213 BW. Maar hoe ver strekt deze verplichting? Kunnen gedragingen buiten het gehuurde, bijvoorbeeld op het kantoor van de verhuurder, ook leiden tot ontbinding en ontruiming?Op 5 december 2025 (ECLI:NL:HR:2025:1858) heeft de Hoge Raad hierover een uitspraak gedaan.

De DNR (voluit: De Nieuwe Regeling) zijn standaardvoorwaarden die kunnen worden toegepast bij adviseursovereenkomsten tussen opdrachtgevers en adviseurs in de bouw (architecten, constructeurs etc.) op het gebied van ontwerp en projectmanagement. De voorwaarden lenen zich niet voor toepassing bij een realisatieovereenkomst (bijvoorbeeld een TKO of een op de UAV-GC gebaseerde overeenkomst).In december 2025 hebben de Koninklijke Bond voor Nederlandse Architecten (BNA) en Koninklijke NLingenieurs (hierna: “opstellers”) een nieuwe versie van de DNR gepubliceerd: de DNR 2025. Daarbij is een toelichting ter beschikking gesteld (die geen formeel onderdeel van de DNR 2025 uitmaakt), en een Modelovereenkomst DNR 2025.

Verhuurders kunnen na het vertrek van een huurder uit de  woning geconfronteerd worden met een achterblijvende partner zonder huurrechtelijke  status. Hoe dient een verhuurder daarmee om te gaan? Kan de partner nog  aanspraak maken op de woning of dient de woning te worden ontruimd? De rechtbank Den Haag heeft zich onlangs gebogen over deze  vraag. De achtergebleven partner kreeg van de rechter de wind in de rug, iets  waar de verhuurder de gevolgen van ondervond.

Eerder deze week kwam het groot in het nieuws. Maar liefst 12.000 sociale huurders zouden één of meerdere woningen in eigendom hebben, zo bleek uit onderzoek van het Centraal Planbureau (CPB). Dat berichtten bijvoorbeeld NOS en NRC. Niet zelden verhuren zij die woningen vervolgens zelf en zo strijken zij de nodige huurinkomsten op. Ondertussen betalen zij zelf een sociale huurprijs aan hun woningcorporatie en houden zij een sociale huurwoning “bezet”. Één keer deed de rechter een uitspraak, waarin woningcorporatie Ymere de huur wegens ‘dringend eigen gebruik’ mocht opzeggen, samengevat omdat de huurder vanwege twee woningen in eigendom niet langer tot de doelgroep van de sociale verhuurder behoorde. Mijn kantoorgenoot Gerwin Geneugelijk schreef er eerder over.

In de meeste huurovereenkomsten of algemene huurvoorwaarden voor woonruimte is een bepaling opgenomen dat de woning uitsluitend bestemd is als woonruimte voor de huurder en ‘leden van zijn huishouden’. Het is op grond van de algemene huurvoorwaarden bovendien meestal niet toegestaan om zonder toestemming van de verhuurder een huurwoning in zijn geheel of gedeeltelijk onder te verhuren of in gebruik te geven aan derden die geen deel uitmaken van het huishouden van de huurder. Maar wanneer behoort iemand tot het rechtstreekse gezin van een huurder? Het gerechtshof Amsterdam liet zich onlangs uit over de vraag of de meerderjarige zoon van huurster kon worden gerekend tot haar rechtstreekse huishouden.[1] 

Een roerig huurrechtjaar wordt afgesloten en we kijken vooruit naar 2026. In de afgelopen jaren is veel nieuwe wetgeving op het gebied van het huurrecht geïntroduceerd (waaronder de Wet goed verhuurderschap en de Wet betaalbare huur). Ook zijn er weer veel uitspraken gedaan waarin bepalingen uit de huurovereenkomst en de algemene huurvoorwaarden zijn getoetst aan de Richtlijn oneerlijke bedingen (93/13/EEG). Als een beding in strijd is met deze Richtlijn, worden deze bedingen door de rechter vernietigd. Uit rechtspraak blijkt dat in die gevallen in principe niet kan worden teruggevallen op de wettelijke regeling. Vernietiging van een beding betekent in de praktijk daarom dat een partij geen aanspraak meer kan maken op hetgeen waar het beding op ziet.Voor 2026 kan het gelet op al deze ontwikkelingen een goed voornemen zijn om uw huurovereenkomst en de algemene huurvoorwaarden te controleren. Hierna volgt een (niet uitputtend) overzicht.